آروم رو کاناپه خوابش برده...
حالش امروز زیاد خوب نبود ؛ فکر کنم داره سرما می خوره...
نمیدونم چه حسی دارم که اگه حال اون خوب نباشه منو هم مریض می کنه .
کلافه میشم ؛ می رم بالا سرش نگاهش میکنم...
یاد تمام روزایی می افتم که خودمو نمیشناختم ؛ از هر طرف که می رفتم به بن بست می رسیدم . وقتی که دیگه از همه دنیا می بریدم ؛ فقط نفس اون بود که باز به من نفس می داد . زمین می خوردم ، دستامو می گرفت و بلندم می کرد و من دوباره متولد می شدم...
دلم نمیاد بیدارش کنم ، براش دعا می کنم ...
حال مادرم امروز زیاد خوب نبود...
به تمام مادرانه ها...
توی کوچه های غربت کسی دنبالم می گرده
کسی هم بغض من انگار بی کسی مو گریه کرده
کیه تا صداش می پیچه منو یاد من میاره
منو از خودم می گیره تا تولدی دوباره
خستم از کو چه ی بن بست که تو باورم کشیدم
بین کابوس و حقیقت به نهایتم رسیدم
توی غربتی که حتی یه قبای پاره تن نیست
غرق موج خشم و طوفان کسی نا خدای من نیست
سایه ی مرگی تو شاید که صدای نفسم نیست
نفسم بریده اما دم عشقی داد رسم نیست
پشت هاله ای پر از نور کسی سایش رو سرم بود
نفس دوباره ی من از صدای مادرم بود
فعلا...