به عید نزدیک می شویم اما

        با کوله باری از حوادث ، جنگ ها ،دلواپسی ها...

    ترانه ی امام رضا، ترانه ای برای پناه بردن از تمام 

             دلواپسی هابه آستان همه  مقدسات...

امام رضا

به دستای تو محتاجم       در این شب های بی مهتاب

به آن حریم شب زنده         برای این دل بی تاب

چقدر شب ها رُ باز خفتن        میون ظلمتی خاموش

حریرِ سردِ این بستر         برای گریه هام سر پوش

چقدر دل ها پر از حاجت         هنوزم گریه ها جاریست

هنوزم رو به آستانت           نگاه انتظار باقیست

مرا یا ضامن آهو         از این ظلمت صدایم کن

ز بوی تربت پاکِت         یه شب مستی سزایم کن

من از بیراهه ی تردید        به سوی تو پناه آرم

تو آن نوری چراغم کن          که رو سوی  تو راه آرم

سلااااااااام

حال همگی خوبه؟ اینم سهم این پست ... یه تیکه از غزلی نا تموم :

خیلی وقته واسه موندن رگامون خون نداره

دیگه این سینه واسه نفس زدن جون نداره

تو کدوم حادثه لیلی شبی قربونی شده

     که طلوع این قبیله صبح مجنون نداره....

 یه بیت هم از مهدی استخر دوست بسیار هنرمندم

می نویسم که تو پست های بعدیم با کارها یش

بیشتر آشنا می شویم....

اگر می خواستی بی شبهه عمر نوح می کردی

تو عزرائیل را با خنده قبض روح می کردی

فعلا....